Chitre here I come...

Eindelijk, morgen vertrek ik naar de bergen, naar 'mijn' dorp Chitre, weliswaar met een beetje vertraging, maar we zijn dan ook in Nepal en hier heerst er 'Nepali time'.

Eerst en vooral het spijt mij dat jullie zolang op wat nieuws van mij hebben moeten wachten. Ook na vandaag zullen jullie het een maand zonder mij moeten stellen, want vanaf morgen zal ik dus aangewezen zijn op mijzelf en de dorpelingen. Ik kijk er enerzijds enorm naar uit, maar anderzijds boezemt het mij ook een beetje schrik in, gezonde angst wel te verstaan. Hoe zal ik het er vanaf brengen, zal ik in staat zijn om het nodige vertrouwen op te bouwen met de dorpelingen, zullen ze bereid zijn hun levensverhaal te delen met mij...

Nu hoe is het mij ondertussen vergaan...
Na een maand in Kathmandu, was ik blij om uit de grootstad te kunnen vertrekken. Ik verblijf momenteel in Pokhara. Pokhara is de 2de grootste stad van Nepal op ongeveer 5 uur rijden van KTM, als er geen banda's zijn of geen accidenten gebeurd zijn of geen landslide de weg verspert. Pokhara is bekend voor zijn prachtige 'lake' en fantastische vergezichten op de Annapurna bergketen (heb ik wel nog niet veel van gezien, want tijdens de monsoon verdwijnen de bergen achter de wolken) . Ik logeer hier bij Paul, oprichter van de NGO Himalayan Projects, die mij heel wat nuttige tips kan geven ivm mijn onderzoek. Paul komt al 15 jaar naar Nepal en hij weet dan ook als geen ander hoe je in Nepal gemakkelijk dingen kan gedaan krijgen. Niet altijd evident met al de bureaucratie en vele gewoontes. Vorige week een mooi staaltje hiervan meegemaakt. Ik had om 8u30 afgsproken met de verantwoordelijke van Insec (human rights organization) hier in Pokhara. Als een echte Vlaming kom ik goed op tijd (lees 5 minuten te vroeg) en ik werd vriendelijk verzocht wat te wachten in een apart kantoortje. Na 3 uur kreeg ik eindelijk die vent te spreken, nadat ik al 2 keer gevraagd had waarom het zo lang duurde. Vervelend was wel dat hij me niet in de ogen keek toen ik hem interviewde, dit gaf me een heel ongemakkelijk gevoel. Toen heeft hij voor mij wel nog een afspraak geregeld met UNMIN (United Nations mission hier in Nepal), maar die mannen hadden niet veel tijd. Daarna zou hij ook nog iets regelen met de LDO (Local Development Officer) en de DO (District Officer) hier in Pokhara, maar na weer 3 uur te wachten, kreeg ik deze keer te horen dat de DO en LDO mij enkel wilden spreken als ik een officieel papier van de overheid had met toestemming om onderzoek te voeren. Dus stond ik weer even ver, want vooraleer ik dergelijke toestemming in handen zou krijgen, was ik allang weer terug in Belgie.

Gelukkig heb ik wel een aantal andere interessante mensen kunnen spreken. In Beni, de districthoofdplaats van Myagdi (waar 'mijn' dopje deel van uitmaakt) kreeg ik wel de district officer te zien zonder een papieren toestemming van KTM. Ik heb er ook met de Local Development officer kunnen spreken en zelfs de district police officer heeft mij te woord gestaan. Tijdens het conflict is het politiekantoor in Beni zwaar aangevallen geworden door de Maoisten, balans: meer dan 100 doden (zowel aan de kant van de politie als aan de kant van de rebellen). Heel open wordt er toch niet over het conflict gesproken, vooral de overheidsambtenaren zijn heel diplomatisch en zorgen ervoor dat er niets negatiefs over de Maoisten gezegd wordt (want spionnen zitten overal). In Beni kon ik er ook spreken met een journalist voor de Kantipur journal, hij was wel meer open, jammer dat zijn engels niet zo goed was, en mijn nepalees is ook nog niet goed genoeg om diepgaande gesprekken te voeren.

Vandaag nog rap wat laatste inkopen gedaan, onder andere wat energievoedsel om mij op de berg te krijgen want na een hele tijd op inactief zal ik wel afzien vrees ik. Straks nog wat verder inpakken, ook de laptop gaat mee naar boven zodat ik ter plaatse al wat gegevens kan verwerken. Ook wat literatuur om de lange avonden in het dorp toch wat productief door te brengen, want op cafe gaan zal er niet inzitten in Chitre.

tot volgende maand met hopelijk opnieuw heel wat interessante verhalen
Ann