down to earth...

Een kleine week geleden ben ik terug afgedaald tot de 'moderne' wereld, ik verblijf terug in Pokhara, onder de veilige vleugels van mijn lokale gastheer Paul, die ondertussen zelf de bergen is ingetrokken om er zijn medische post in Chitre uit te breiden met een tandartspraktijk. Echt wel geen overbodige luxe, want als je daar hoog in de bergen geveld wordt door tandpijn dan is dit echt wel pech hebben, want een tandarts is er in de verste verten niet te bespeuren. De enige opties waren dan ofwel de pijn te verduren ofwel af te dalen tot Pokhara om er een afspraak te maken met de tandarts. Maar heel binnenkort komt er daar dus verandering in, dankzij dit nieuwe project van Himalayan Projects. Hier dan ook een totaal vrijblijvende, maar warme oproep, om deze kleine vzw met haar vele kleinschalige maar heel doeltreffende projecten te steunen, voor een maandelijkse bijdrage van slechts 10 euro kan je hier al heel wat verwezenlijken, voor meer info zie http://www.himalayanprojects.org/supports.htm

Ik was van plan om deze blog al vroeger te updaten, maar bij gebrek aan een telefoonlijn (vooral dan de telefoonkabel, die 's nachts op een mysterieuze wijze verdween), had ik geen toegang meer tot het internet. De telefoonmaatschappij vindt dit een spijtige zaak, maar laat het aan de klant zelf over om nieuwe kabel te kopen (en dan waarschijnlijk van diegene die het voordien gestolen hebben) en de lijn te herstellen. Dus met enige vertraging dan toch mijn verslagje van mijn verblijf in Chitre.


De klim naar boven was zwaar, vooral dan door het vele water, de eerste dag van het zweet (klimmen in temperaturen rond de 30 graden is geen evidentie) en de tweede dag van de gietende regen (de paden veranderden in een sneltempo in snelstromende rivieren). Ook mijn porter had het zwaar, want naast de portabel computer van Paul en de vele boeken had ik ook nog wat proviand bij voor de lodge van Paul's familie in Chitre, dus mijn rugzak woog toch zeker 30 kilo. En Bim, mijn porter, was ook niet meer van de jongste, bovendien was deze tocht zijn eerste van het seizoen dus zijn oude knoken waren nog niet helemaal opgewarmd.
Wij die dachtten van deze trek in 2 dagen te kunnen klaren, maar de avond van de 2de dag zijn we toch, wegens de invallende duisternis, in Ghorepani moeten blijven slapen, dit op slechts een uurtje downhill van Chitre. En weten dat de lokale mensen deze tocht in 1 dag doen!! Ongelooflijk!!


En dan was het zover, mijn entree in Chitre, het dorpje dat mijn 'thuis' zou worden voor een maand. Op de eerste dag was er al een village meeting gepland met het ganse dorp (nee, niet ter ere van mijn persoon, maar een lokale NGO kwam er een project voorstellen voor de bouw van een of andere brug en inspraak van de dorpsbewoners was gewenst). Voor mij dus een ideale gelegenheid om de dorpsbewoners te leren kennen en voor de dorpsbewoners om vertrouwd te worden met mijn gezicht. De meeting startte om 14pm (Nepali time, maw rond 15u begon de NGO maar haar betoog) en nadien stonden er ook nog een aantal interne dorpszaken op de agenda. Het was uiteindelijk donker vooraleer alles afgerond was, maar de meesten waren toen al vertrokken (incluis mijzelf).

Tijdens mijn onderzoek wou ik dus vooral nagaan wat de impact was van het 10-jaar durend conflict tussen de Maoisten en de Nepalese regering op de rurale bevolking in Chitre en de omliggende dorpen. Het onderzoek was niet altijd even gemakkelijk, enerzijds door het taalprobleem en anderzijds was het ook voor heel veel mensen niet altijd evident om vrijuit te spreken over hun ervaringen met de Maoisten en het Nepalese leger. Er bestaat immers nog altijd grote angst dat de vrede maar tijdelijk is en dat het geweld vroeg of laat weer in alle hevigheid zal oplaaien.

Gelukkig kon ik in Chitre rekenen op de hulp van Ganga, de verpleegster van de Medical Post opgericht door Himalayan Projects. Zij wijdde mij in in het dorpsleven in Chitre, introduceerde mij bij de plaatselijke families en zorgde tevens voor de nodige vertalingen bij de vele interviews. Het feit dat zij de verpleegster van het dorp was, verlaagde in zekere zin de drempel bij mijn vele huisbezoeken. Ganga boezemt vertrouwen in bij de dorpsbewoners en dit hielp zeker om de eerste gene (van beide kanten) te overwinnen. Maar het feit dat Ganga de dorpsbewoners zo goed kende, had soms ook wat negatieve kantjes, zo gaf ze soms zelf het antwoord op mijn vragen. Ook de vertalingen verliepen in het begin niet altijd even vlot, soms werd een antwoord van 5 minuten simpelweg vertaald in 1 zin (volgens Ganga de Nepali manier van vertellen, een heel verhaal om dan uiteindelijk tot de kwestie te komen). Maar geleidelijkaan geraakten Ganga en ikzelf meer en meer op elkaar ingespeeld en voelde zij mijn vragen beter aan.

Ik ging soms ook mee met Ganga naar de omliggende dorpen, waar zij een mobiele medische post uitbaat, om de situatie daar te onderzoeken. En hier stootte ik wel op een aantal onthutsende tegenstellingen, zoals bijvoorbeeld het feit dat de Maoisten bij het binnenvallen van de huizen van de dorpsbewoners om eten en lodging te eisen voor soms wel 20 mensen, dit in Chitre meestal op een heel vriendelijk manier gebeurde, terwijl dit in Ghoramdi (op ongeveer 5uur wandelen van Chitre) in 90% van de gevallen op een heel onvriendelijke wijze gebeurde. Dit intrigeerde mij en na wat nader onderzoek kwam ik o.a. te weten dat Chitre reeds communistisch gezind was voor de oorlog (de communistische partij UML haalde er bij de laatste verkiezingen de meeste stemmen). Ook het feit dat Chitre een kleine gemeenschap vormt (en dus minder belangrijk is voor leger en overheid, waardoor minder patrouilles en represailles van de gevreesde overheidssoldaten) zorgde ervoor dat dit dorp als overlevingsstrategie koos om een positieve houding aan te nemen tegenover de Maoisten (die voor hen meer levensbedreigend waren dan het overheidsleger). De Maoisten, die meestal in de jungle in moeilijke omstandigheden dienden te overleven, kwamen dan ook graag naar Chitre, want voor hen was dit een welgekomen verademing temidden alle vijandigheden.

Aangezien de meeste mensen tijdens de dag op het veld werkten, moesten de interviews ofwel 's morgens vroeg gebeuren, voor de eerste dal bhaat om 9am, ofwel in de vooravond, voor de 2de dal bhaat om 7pm. Dus vroeg opstaan was de boodschap, maar aangezien ik ook vroeg ging slapen, was dit meestal geen probleem. Chitre telt 45 huizen en ik heb ongeveer de helft van alle huizen bezocht. Een hele karwei want elk interview duurde toch minstens anderhalf uur. Daarnaast heb ik ook een groot aantal mensen gesproken in de omliggende dorpen en heb ik een focusgroep discussie georganiseerd met een aantal inwoners van Sikha (op 1 uur wandelen van Chitre). In de district hoofdplaats tenslotte heb ik een aantal government officials kunnen spreken en kreeg ik uiteindelijk ook de Maoisten te spreken.

Er is nog zoveel te vertellen, maar ik zal het hierbij laten...
Dit onderzoek was opnieuw een enorm boeiende en unieke ervaring in mijn leven en ik ben heel dankbaar dat ik dit heb kunnen doen. Het was niet altijd even gemakkelijk, heb me soms alleen gevoeld, kon mij soms ook moeilijk neerleggen bij de apathie van sommige dorpsbewoners ten opzichte van hun uitzichtloze situatie, vond het ook enorm moeilijk om afstand te doen van mijn 'westerse' manier van denken waardoor er een soort onzichtbare kloof ontstond tussen mijzelf en mijn onderzoeksgroep. Ik besef dat een maand tekort is om al deze moeilijkheden te overbruggen, maar ik heb mijn best gedaan en voel dat ik bijgeleerd heb. Ik hoop alvast dat sommige dorpsbewoners zich door mijn soms wel kritische vraagstelling minder passief gaan opstellen ten opzichte van wat er zich rondom hen gebeurd.

Nu, vooraleer ik aan mijn volgende opdracht begin, met name het verwerken van alle gegevens, neem ik eerst nog wat 'welverdiende' vakantie. Binnen enkele dagen vertrek ik op een korte trekking naar Jomson en Muktinath en dan wordt het stilaan tijd om richting Kathmandu terug te keren en het vliegtuig te nemen richting Brussel.

Zoals 8 jaar geleden, toen ik voor de eerste keer in Nepal was, zal ik opnieuw met pijn in het hart dit mooie fascinerende maar toch zo complexe land verlaten, maar wetende dat ik ooit weer terugkom...

tot binnenkort
Ann

ps. sorry, geen foto's deze keer, want via een telefoonverbinding duurt het uren om alles up te loaden, maar uitstel is geen afstel, foto's post ik als ik terug in KTM of thuis ben
Ook de verwerking van mijn data en het uiteindelijk resultaat van mijn onderzoek zullen jullie op deze blog kunnen lezen