Het leven zoals het is... op het platteland

Wat een hemel en aarde verschil tussen het drukke, broeierige en chaotische Kathmandu (KTM) en het rustige met prachtige groene rijstvelden overgoten platteland.

Als voorbereidig op mijn onderdompeling in het dorpsleven in de heuvels van West-Nepal heb ik vorige week al kort kunnen proeven van het leven zoals het is op het Nepalese platteland. Raj, mijn leraar Nepalees in Gent, had mij kilo’s Belgische chocolade meegegeven om te overhandigen aan zijn familie. Vorige week kreeg ik dan telefoon van Narayan, de broer van Raj, met de boodschap dat hij mij zou komen oppikken om samen naar Bistachhap (http://www.bistachhap.tk/) te gaan, het dorpje waar Raj en Nara opgegroeid zijn, op ongeveer 20 km van KTM. Alhoewel 20 km niet ver lijken, is het hier wel alsof je naar de andere kant van de wereld reist. Gelukkig maar dat Nara mee was om mij te begeleiden, want anders weet ik niet of ik ooit in het juiste dorp zou terechtgekomen zijn. De continue stroom van bussen, taxi’s, ricksha’s, minivans, etc. lijken allemaal wel een bestemming te hebben, maar die is mij om één of andere reden nog altijd niet helemaal duidelijk…

Je ziet het landschap met de kilometer veranderen, van bebouwing op elke cm² met schreeuwende uithangborden en mensen die als mieren manoeuvreren tussen het drukke verkeer naar glooiende landschappen met kinderen in uniform op weg naar school, moeders op stap met hun baby en mannen aan het roddelen in het plaatselijk chiyaa (thee)huis. Wat een verademing (zowel letterlijk als figuurlijk) om in Bistachhap te zijn: gezonde lucht, overal groen, geen trouts die je een trekking, tigerbalsam of hotel willen aansmeren en mensen die geen dollarteken zien als ze naar je kijken.

Aangezien vele mensen in het dorp, inclusief de mamma en ‘big’ mamma van de broers geen woord Engels spreken, was mijn verblijf daar dan ook onmiddellijk een eerste grote test voor wat wat betreft mijn kennis van de Nepalese taal. Ik mag dan ook met enige trots zeggen dat al mijn studie in juli toch al wat vruchten heeft afgeworpen. Ik ben al in staat om ‘kleine’ conversaties te voeren en heel af en toe kan ik de mensen ook begrijpen. Dit begrijpen blijft echter wel een hekel punt, de Nepalezen spreken zo ongelooflijk snel dat de hele conversatie voor mij meestal gewoon herleid wordt in één lange vreemde klank, waarin ik moeilijk woorden kan onderscheiden. Mijn standaard antwoord is dan meestal ook 'bistaarai bistaarai bholnus' (kan je aub wat trager spreken) of ' pheri bhannus' (kan je aub nog eens herhalen). Maar de mensen hier zijn heel geduldig en ze apprecieren (sorry een umlaut vind ik niet op dit toetsenbord) het dan ook enorm dat je de moeite doet om hun taal te spreken. Ik moet zeggen dat iedereen echt onder de indruk is van mijn taalkennis, en dit vooral als ze horen dat ik nog maar 18u les genomen heb (Raj ji je wordt hier de hemel ingeprezen, vooral je muri muri danjabaad brengt heel wat los bij de mensen). Ik heb wel al vele uren zelfstudie gedaan en sinds gisteren ben ik ook opnieuw begonnen met taallessen. Deze keer heb ik beslist om heel praktische en op conversatie gerichte lessen te nemen en dit in voorbereiding op mijn onderzoek in Chitre. Via Nara ben ik in contact gekomen met Safala, zij is net terug van een master in de VS en heeft zelf ook al wat veldonderzoek gedaan. Onlangs heeft ze zelfs nog getolked voor DANIDA (de Deense ontwikkelingsorganisatie). Gisteren heb ik geleerd hoe ik mij moet voorstellen aan de dorpelingen en hoe ik best een conversatie op gang breng (is wat anders dan in de stad). Allemaal heel nuttige tips. Morgen neemt Safala mij mee naar haar moeder, die geen woord Engels spreekt, en dan moet ik alles wat ik gisteren geleerd heb uitproberen op haar moeder. In toekomstige lessen gaan we ook een rollenspel spelen waarbij Safala de ondervraagde dorpeling zal zijn en ik, ja ik gewoon mezelf als onderzoeker...

Maar ik ben wat aan het afwijken...

Ik ben bij de familie van Raj met open armen ontvangen, en vooral de kinderen van de buren zagen mij wat graag komen met al die chocolade!! De foto's hieronder spreken alvast voor zichzelf...

mamma en big mamma van Raj en Nara

buurvrouw met kleinkinderen

huis van Raj, waarbij de deuropeningen niet gemaakt zijn voor grote mensen uit het westen. Ik heb dan ook ontelbare keren mij hoofd gestoten bij het binnen en buiten gaan, vooral als het buiten al wat donker werd. Ja, het toepasselijk spreekwoord over die ezel gaat dus niet op voor mij...

uitzicht vanuit mijn kamer, waarbij ik de tweede nacht onverwacht bezoek kreeg van een muis. Plotseling midden in de nacht voelde ik iets op mijn benen vallen en toen ik het licht aanstak, zag ik nog net een muis wegvluchten (Nathalie, echt iets voor jou!!!). Blijkbaar vond ze mijn gezelschap wel leuk en is ze 3 keer langsgekomen, het genoegen was zeker niet wederzijds!!!

plaatselijke schooltje, waarbij er ongeveer 30 kinderen leskrijgen in een lokaaltje niet groter dan een gemiddelde slaapkamer. De kinderen op de eerste rij zitten dan ook letterlijk met hun neus op het bord. En 's morgens en 's avonds krijgen de kinderen op commando gymnastiek .

In het dorp was er ook een weeshuis. Ik was echt onder de indruk van hoe dit weeshuis gerund wordt, ongelooflijk professioneel met heel veel oog voor de noden van het kind. Er wonen ongeveer 30 kinderen (waarbij ook een aantal mindervalide kinderen), ze gaan allemaal naar een prive school en krijgen ook elke dag een tutor op bezoek die hen helpt met hun huiswerk. Ik stond ook versteld van de kennis van het Engels van deze kinderen, ze spraken allemaal vloeiend Engels, zelfs de mindervalide kinderen.

rijstveld van Raj en Nara, die ze momenteel in bruikleen geven aan een buur die in ruil de helft van de productie van rijst afstaat aan de familie van Raj

Kopila, nichtje van Raj, die inwoont bij de 2 mamma's en die al na 5 minuten mijn vriendinnetje werd, en voor haar goede schoolresultaten van Raj een fiets cadeau heeft gekregen