Gisteren mijn tweede banda meegemaakt. Deze keer was de volledige stad onder de ban van de banda, geen enkele winkel was open (op hier en daar een kleine uitzondering na), geen auto's, bussen, vrachtwagens, etc. kortom geen getoeter en zwarte uitlaatgassen overal. Dit was dan misschien ook het enige positieve aan deze banda, de stad krijgt 1 dag de tijd om te recupereren van de vervuiling. Het deed me een beetje denken aan de autovrije zondagen van bij ons, gewoon vrij op straat rondlopen zonder het gevaar omver gereden te worden...
De banda van gisteren werd uitgeroepen door etnische groeperingen die aan de Maoisten gelinked zijn. Zij komen op voor meer rechten voor de Daliths (untouchables) en de Tamang gemeenschap (een andere achtergestelde etnische groep), meer bepaald eisen ze een proportionele representatie van hun gemeenschappen in de komende grondwettelijke verkiezingen. Toch wel een belevenis zo'n banda, het hele economische leven van een grootstad valt volledig stil, je kan je wel inbeelden wat een verlies aan potentiele inkomsten dit met zich meebrengt, maar blijkbaar staat niemand hier echt bij stil en is dit enkel een bedenking van een economische geest zoals mijzelf...
Gisteren was ik van plan om nogmaals een poging te doen om wat opzoekingswerk te gaan verrichten in de centrale bib van de TU universiteit (Tribhuvan university, genaamd naar de eerste koning na de Rana periode), maar de banda heeft ook alle academische instellingen stilgelegd. Mijn eerste poging aan deze bib, begin deze week, was namelijk niet zo'n groot succes geweest. Ik werd er wel vriendelijk onthaald door het hoofd van de bib, wiens naam ik doorgekregen had van 1 van mijn contactpersonen, en hij wees mij prompt een bibliotheekassistente toe die mij wegwijs zou maken in het labyrinth van de bib. Alle boeken aangekocht of verkregen voor 1996 moeten manueel opgezocht worden via ellenlange ouderwetse fichebakken, wel alfabetisch geordend! Alle werken na 1996 zijn gedigitaliseerd, enkel 1 probleempje hier, er zijn maar 3 computers beschikbaar voor de hele bib wat impliceert dat je geduldig je beurt moet afwachten. Eenmaal je dan een computer bemachtigd hebt, dan voel je al die wachtende en ongeduldige ogen op je gericht welke een onzichtbare druk creeren om toch maar niet te lang bezig te zijn.
Soit, maar zover was ik nog niet... ik moest mij eerst registreren. Wat een lijdensweg, het heeft me 3 uur gekost om de volledige procedure te doorlopen. Aangezien ik geen student ben van de TU universiteit, moest er een andere procedure gehanteerd worden: ik mocht prive-lid worden, een kleine kanttekening, dit zou mij wel 1000 roepies kosten + 100 roepies per maand. Die 1000 roepies (ongeveer 10 euro) was enkel maar een waarborg die ik zou terugkrijgen als ik mijn lidmaatschap annuleerde en ik geen boeken zou beschadigd hebben. Is wel een beetje ironisch wetende dat ik in die bib wel meer dan 50 emmers heb zien staan, nodig om het water op te vangen afkomstig van het lekkende plafond. Dit zou zogezegd de boeken niet beschadigen??? In Nepalese termen is 1000 roepies wel veel, wetende dat ik slaap voor 250 roepies per nacht, je een volledige maaltijd kan verkrijgen voor 100 roepies, een liter water 10 roepies kost, etc. Na een tijdje begin je echt wel in lokale munteenheid te denken en waardeer je ook alles in die context. Natuurlijk als je dit omrekent naar euro is dit allemaal maar peanuts.
Voor die simpele registratie had ik dus niet alleen 1100 roepies nodig, maar ook een copie van mijn paspoort en een pasfoto, dit had ik niet zomaar bij de hand en ik werd op pad gestuurd om een copytheek te vinden. Gelukkig was dit niet zo moeilijk, in de bib zelf is er een copytheek die gerund wordt door prive mensen. Maar dan was mijn pasfoto te groot en moest ik terug om die te laten verkleinen en toen ik dacht alles op de juiste maat te hebben, had ik plotseling 2 pasfoto's nodig. Mijne copyman, die ondertussen heel vriendelijk geworden was, had wel leute toen hij mij opnieuw zag afkomen. En toen, eenmaal ik alle documenten in handen had, was het lunchpauze... Aangezien ik toen ook honger begon te krijgen, dacht ik maar van hetzelfde te doen, maar op de hele campus was er geen enkele cantiene te vinden. Die was een tijdje geleden gesloten omdat er teveel niet-studenten kwamen eten, dus het alternatief was gewoon de hele boel op te doeken! Ik moest mij dan maar tevreden stellen met chiyaa en een stuk droog brood.
En dan was het eindelijk zo ver, ik kreeg mijn officiele bib kaart overhandigd en kon ik aan de slag, 't is te zeggen, kon ik wachten op een computer die zou vrijkomen... en toen werd het 17u en sloot de bib... Mijn dagje bib was dus niet zo productief, ik probeer vandaag opnieuw met nieuwe moed en energie.
Gisteren heb ik dan, in plaats van naar de universiteit te gaan, een afspraak gemaakt met de NGO Rural Reconstruction Nepal. Ik werd er vriendelijk onthaald, maar had al snel door dat ze mij niet echt veel verder zouden kunnen helpen. Met een grote jeep voor de deur en heel wat elektronisch materieel in de burelen, vermoedde ik dat ze heel veel buitenlandse fondsen krijgen... Je ziet dit regelmatig in KTM, grote jeeps met airconditioning die door de stad racen met grote antennes en chique mensen erin, is soms wel heel confronterend met de grote armoede die je overal om je heen ziet...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten