down to earth...

Een kleine week geleden ben ik terug afgedaald tot de 'moderne' wereld, ik verblijf terug in Pokhara, onder de veilige vleugels van mijn lokale gastheer Paul, die ondertussen zelf de bergen is ingetrokken om er zijn medische post in Chitre uit te breiden met een tandartspraktijk. Echt wel geen overbodige luxe, want als je daar hoog in de bergen geveld wordt door tandpijn dan is dit echt wel pech hebben, want een tandarts is er in de verste verten niet te bespeuren. De enige opties waren dan ofwel de pijn te verduren ofwel af te dalen tot Pokhara om er een afspraak te maken met de tandarts. Maar heel binnenkort komt er daar dus verandering in, dankzij dit nieuwe project van Himalayan Projects. Hier dan ook een totaal vrijblijvende, maar warme oproep, om deze kleine vzw met haar vele kleinschalige maar heel doeltreffende projecten te steunen, voor een maandelijkse bijdrage van slechts 10 euro kan je hier al heel wat verwezenlijken, voor meer info zie http://www.himalayanprojects.org/supports.htm

Ik was van plan om deze blog al vroeger te updaten, maar bij gebrek aan een telefoonlijn (vooral dan de telefoonkabel, die 's nachts op een mysterieuze wijze verdween), had ik geen toegang meer tot het internet. De telefoonmaatschappij vindt dit een spijtige zaak, maar laat het aan de klant zelf over om nieuwe kabel te kopen (en dan waarschijnlijk van diegene die het voordien gestolen hebben) en de lijn te herstellen. Dus met enige vertraging dan toch mijn verslagje van mijn verblijf in Chitre.


De klim naar boven was zwaar, vooral dan door het vele water, de eerste dag van het zweet (klimmen in temperaturen rond de 30 graden is geen evidentie) en de tweede dag van de gietende regen (de paden veranderden in een sneltempo in snelstromende rivieren). Ook mijn porter had het zwaar, want naast de portabel computer van Paul en de vele boeken had ik ook nog wat proviand bij voor de lodge van Paul's familie in Chitre, dus mijn rugzak woog toch zeker 30 kilo. En Bim, mijn porter, was ook niet meer van de jongste, bovendien was deze tocht zijn eerste van het seizoen dus zijn oude knoken waren nog niet helemaal opgewarmd.
Wij die dachtten van deze trek in 2 dagen te kunnen klaren, maar de avond van de 2de dag zijn we toch, wegens de invallende duisternis, in Ghorepani moeten blijven slapen, dit op slechts een uurtje downhill van Chitre. En weten dat de lokale mensen deze tocht in 1 dag doen!! Ongelooflijk!!


En dan was het zover, mijn entree in Chitre, het dorpje dat mijn 'thuis' zou worden voor een maand. Op de eerste dag was er al een village meeting gepland met het ganse dorp (nee, niet ter ere van mijn persoon, maar een lokale NGO kwam er een project voorstellen voor de bouw van een of andere brug en inspraak van de dorpsbewoners was gewenst). Voor mij dus een ideale gelegenheid om de dorpsbewoners te leren kennen en voor de dorpsbewoners om vertrouwd te worden met mijn gezicht. De meeting startte om 14pm (Nepali time, maw rond 15u begon de NGO maar haar betoog) en nadien stonden er ook nog een aantal interne dorpszaken op de agenda. Het was uiteindelijk donker vooraleer alles afgerond was, maar de meesten waren toen al vertrokken (incluis mijzelf).

Tijdens mijn onderzoek wou ik dus vooral nagaan wat de impact was van het 10-jaar durend conflict tussen de Maoisten en de Nepalese regering op de rurale bevolking in Chitre en de omliggende dorpen. Het onderzoek was niet altijd even gemakkelijk, enerzijds door het taalprobleem en anderzijds was het ook voor heel veel mensen niet altijd evident om vrijuit te spreken over hun ervaringen met de Maoisten en het Nepalese leger. Er bestaat immers nog altijd grote angst dat de vrede maar tijdelijk is en dat het geweld vroeg of laat weer in alle hevigheid zal oplaaien.

Gelukkig kon ik in Chitre rekenen op de hulp van Ganga, de verpleegster van de Medical Post opgericht door Himalayan Projects. Zij wijdde mij in in het dorpsleven in Chitre, introduceerde mij bij de plaatselijke families en zorgde tevens voor de nodige vertalingen bij de vele interviews. Het feit dat zij de verpleegster van het dorp was, verlaagde in zekere zin de drempel bij mijn vele huisbezoeken. Ganga boezemt vertrouwen in bij de dorpsbewoners en dit hielp zeker om de eerste gene (van beide kanten) te overwinnen. Maar het feit dat Ganga de dorpsbewoners zo goed kende, had soms ook wat negatieve kantjes, zo gaf ze soms zelf het antwoord op mijn vragen. Ook de vertalingen verliepen in het begin niet altijd even vlot, soms werd een antwoord van 5 minuten simpelweg vertaald in 1 zin (volgens Ganga de Nepali manier van vertellen, een heel verhaal om dan uiteindelijk tot de kwestie te komen). Maar geleidelijkaan geraakten Ganga en ikzelf meer en meer op elkaar ingespeeld en voelde zij mijn vragen beter aan.

Ik ging soms ook mee met Ganga naar de omliggende dorpen, waar zij een mobiele medische post uitbaat, om de situatie daar te onderzoeken. En hier stootte ik wel op een aantal onthutsende tegenstellingen, zoals bijvoorbeeld het feit dat de Maoisten bij het binnenvallen van de huizen van de dorpsbewoners om eten en lodging te eisen voor soms wel 20 mensen, dit in Chitre meestal op een heel vriendelijk manier gebeurde, terwijl dit in Ghoramdi (op ongeveer 5uur wandelen van Chitre) in 90% van de gevallen op een heel onvriendelijke wijze gebeurde. Dit intrigeerde mij en na wat nader onderzoek kwam ik o.a. te weten dat Chitre reeds communistisch gezind was voor de oorlog (de communistische partij UML haalde er bij de laatste verkiezingen de meeste stemmen). Ook het feit dat Chitre een kleine gemeenschap vormt (en dus minder belangrijk is voor leger en overheid, waardoor minder patrouilles en represailles van de gevreesde overheidssoldaten) zorgde ervoor dat dit dorp als overlevingsstrategie koos om een positieve houding aan te nemen tegenover de Maoisten (die voor hen meer levensbedreigend waren dan het overheidsleger). De Maoisten, die meestal in de jungle in moeilijke omstandigheden dienden te overleven, kwamen dan ook graag naar Chitre, want voor hen was dit een welgekomen verademing temidden alle vijandigheden.

Aangezien de meeste mensen tijdens de dag op het veld werkten, moesten de interviews ofwel 's morgens vroeg gebeuren, voor de eerste dal bhaat om 9am, ofwel in de vooravond, voor de 2de dal bhaat om 7pm. Dus vroeg opstaan was de boodschap, maar aangezien ik ook vroeg ging slapen, was dit meestal geen probleem. Chitre telt 45 huizen en ik heb ongeveer de helft van alle huizen bezocht. Een hele karwei want elk interview duurde toch minstens anderhalf uur. Daarnaast heb ik ook een groot aantal mensen gesproken in de omliggende dorpen en heb ik een focusgroep discussie georganiseerd met een aantal inwoners van Sikha (op 1 uur wandelen van Chitre). In de district hoofdplaats tenslotte heb ik een aantal government officials kunnen spreken en kreeg ik uiteindelijk ook de Maoisten te spreken.

Er is nog zoveel te vertellen, maar ik zal het hierbij laten...
Dit onderzoek was opnieuw een enorm boeiende en unieke ervaring in mijn leven en ik ben heel dankbaar dat ik dit heb kunnen doen. Het was niet altijd even gemakkelijk, heb me soms alleen gevoeld, kon mij soms ook moeilijk neerleggen bij de apathie van sommige dorpsbewoners ten opzichte van hun uitzichtloze situatie, vond het ook enorm moeilijk om afstand te doen van mijn 'westerse' manier van denken waardoor er een soort onzichtbare kloof ontstond tussen mijzelf en mijn onderzoeksgroep. Ik besef dat een maand tekort is om al deze moeilijkheden te overbruggen, maar ik heb mijn best gedaan en voel dat ik bijgeleerd heb. Ik hoop alvast dat sommige dorpsbewoners zich door mijn soms wel kritische vraagstelling minder passief gaan opstellen ten opzichte van wat er zich rondom hen gebeurd.

Nu, vooraleer ik aan mijn volgende opdracht begin, met name het verwerken van alle gegevens, neem ik eerst nog wat 'welverdiende' vakantie. Binnen enkele dagen vertrek ik op een korte trekking naar Jomson en Muktinath en dan wordt het stilaan tijd om richting Kathmandu terug te keren en het vliegtuig te nemen richting Brussel.

Zoals 8 jaar geleden, toen ik voor de eerste keer in Nepal was, zal ik opnieuw met pijn in het hart dit mooie fascinerende maar toch zo complexe land verlaten, maar wetende dat ik ooit weer terugkom...

tot binnenkort
Ann

ps. sorry, geen foto's deze keer, want via een telefoonverbinding duurt het uren om alles up te loaden, maar uitstel is geen afstel, foto's post ik als ik terug in KTM of thuis ben
Ook de verwerking van mijn data en het uiteindelijk resultaat van mijn onderzoek zullen jullie op deze blog kunnen lezen

Chitre here I come...

Eindelijk, morgen vertrek ik naar de bergen, naar 'mijn' dorp Chitre, weliswaar met een beetje vertraging, maar we zijn dan ook in Nepal en hier heerst er 'Nepali time'.

Eerst en vooral het spijt mij dat jullie zolang op wat nieuws van mij hebben moeten wachten. Ook na vandaag zullen jullie het een maand zonder mij moeten stellen, want vanaf morgen zal ik dus aangewezen zijn op mijzelf en de dorpelingen. Ik kijk er enerzijds enorm naar uit, maar anderzijds boezemt het mij ook een beetje schrik in, gezonde angst wel te verstaan. Hoe zal ik het er vanaf brengen, zal ik in staat zijn om het nodige vertrouwen op te bouwen met de dorpelingen, zullen ze bereid zijn hun levensverhaal te delen met mij...

Nu hoe is het mij ondertussen vergaan...
Na een maand in Kathmandu, was ik blij om uit de grootstad te kunnen vertrekken. Ik verblijf momenteel in Pokhara. Pokhara is de 2de grootste stad van Nepal op ongeveer 5 uur rijden van KTM, als er geen banda's zijn of geen accidenten gebeurd zijn of geen landslide de weg verspert. Pokhara is bekend voor zijn prachtige 'lake' en fantastische vergezichten op de Annapurna bergketen (heb ik wel nog niet veel van gezien, want tijdens de monsoon verdwijnen de bergen achter de wolken) . Ik logeer hier bij Paul, oprichter van de NGO Himalayan Projects, die mij heel wat nuttige tips kan geven ivm mijn onderzoek. Paul komt al 15 jaar naar Nepal en hij weet dan ook als geen ander hoe je in Nepal gemakkelijk dingen kan gedaan krijgen. Niet altijd evident met al de bureaucratie en vele gewoontes. Vorige week een mooi staaltje hiervan meegemaakt. Ik had om 8u30 afgsproken met de verantwoordelijke van Insec (human rights organization) hier in Pokhara. Als een echte Vlaming kom ik goed op tijd (lees 5 minuten te vroeg) en ik werd vriendelijk verzocht wat te wachten in een apart kantoortje. Na 3 uur kreeg ik eindelijk die vent te spreken, nadat ik al 2 keer gevraagd had waarom het zo lang duurde. Vervelend was wel dat hij me niet in de ogen keek toen ik hem interviewde, dit gaf me een heel ongemakkelijk gevoel. Toen heeft hij voor mij wel nog een afspraak geregeld met UNMIN (United Nations mission hier in Nepal), maar die mannen hadden niet veel tijd. Daarna zou hij ook nog iets regelen met de LDO (Local Development Officer) en de DO (District Officer) hier in Pokhara, maar na weer 3 uur te wachten, kreeg ik deze keer te horen dat de DO en LDO mij enkel wilden spreken als ik een officieel papier van de overheid had met toestemming om onderzoek te voeren. Dus stond ik weer even ver, want vooraleer ik dergelijke toestemming in handen zou krijgen, was ik allang weer terug in Belgie.

Gelukkig heb ik wel een aantal andere interessante mensen kunnen spreken. In Beni, de districthoofdplaats van Myagdi (waar 'mijn' dopje deel van uitmaakt) kreeg ik wel de district officer te zien zonder een papieren toestemming van KTM. Ik heb er ook met de Local Development officer kunnen spreken en zelfs de district police officer heeft mij te woord gestaan. Tijdens het conflict is het politiekantoor in Beni zwaar aangevallen geworden door de Maoisten, balans: meer dan 100 doden (zowel aan de kant van de politie als aan de kant van de rebellen). Heel open wordt er toch niet over het conflict gesproken, vooral de overheidsambtenaren zijn heel diplomatisch en zorgen ervoor dat er niets negatiefs over de Maoisten gezegd wordt (want spionnen zitten overal). In Beni kon ik er ook spreken met een journalist voor de Kantipur journal, hij was wel meer open, jammer dat zijn engels niet zo goed was, en mijn nepalees is ook nog niet goed genoeg om diepgaande gesprekken te voeren.

Vandaag nog rap wat laatste inkopen gedaan, onder andere wat energievoedsel om mij op de berg te krijgen want na een hele tijd op inactief zal ik wel afzien vrees ik. Straks nog wat verder inpakken, ook de laptop gaat mee naar boven zodat ik ter plaatse al wat gegevens kan verwerken. Ook wat literatuur om de lange avonden in het dorp toch wat productief door te brengen, want op cafe gaan zal er niet inzitten in Chitre.

tot volgende maand met hopelijk opnieuw heel wat interessante verhalen
Ann

batti gayo ra aayo...

of het licht komt en gaat...
het is nu donderdagavond en in heel Thamel is er geen electriciteit. Om 18u stipt verdwijnt het licht en om 20u stipt komt het opnieuw tevoorschijn. Energiebesparing noemen ze dit hier. Waar we in Belgie voorlichting krijgen hoe we best energie besparen, wordt in Nepal gewoon de electriciteit afgesloten. In Thamel is dit op woensdag en donderdagavond, in andere buurten op andere dagen. Geruchten doen de ronde dat Nepalese (hydro)electriciteit verkocht wordt aan India (aan goedkope tarieven) en Nepal dan opnieuw diezelfde electriciteit aankoopt van India aan duurdere prijzen. Dit zou heel wat commissiegelden opbrengen voor de bazen van de energiemaatschappijen, maar dit betekent wel dat er voor heel KTM te weinig electriciteit voorhanden is, en vandaar de gedwongen powercuts.
Momenteel is er in Nepal ook een tekort aan benzine, door de vele banda's in de Terai geraakt de benzine (die ingevoerd wordt uit India) niet tot in KTM en vele brommers staan dan ook droog langs de kant van de weg...

faces of Nepal

de heilige koe...

Gisteren was het feestdag in Nepal ter ere van het Gai Jatra Hindu festival. Ik heb er dan ook maar van geprofiteerd om een dagje vrij te nemen en mee te vieren met de duizenden Nepalezen die samengekomen waren in Durban square om hun familieleden te herdenken die het afgelopen jaar gestorven waren (zeg maar een soort allerheiligen en allerzielen van bij ons, maar dan met veel meer kleur en muziek).

De traditie wil dat elke familie, die het afgelopen jaar iemand heeft verloren, meeloopt in de processie hierbij begeleidt door een koe of door een kleine jongen/meisje verkleedt als koe. Voor de Hindus is de koe een heilig beest die de dode begeleidt in zijn tocht naar de hemel. De traditie vindt zijn oorsprong in de Malla periode (van de 12de tot de 18de eeuw) toen 1 van de Malla koningen zijn onderdanen verplichtte om binnen het jaar na het afsterven van een naaste een Gai Jatra te organiseren en dit om zijn door verdriet overmande vrouw te troosten na de dood van hun zoon. En zo geschiedde zijn wil en wordt er eeuwen later nog elk jaar een processie gehouden ter nagedachtenis van de doden... Hieronder enkele sfeerbeelden.

ook dit is de realiteit...

snuivende straatkinderen, het doet je toch wat als je dit ziet...

overal lopen ze rond in KTM, ze snuiven in het open en bloot, en niemand die zich hieraan lijkt te storen...

Op de foto's zie je hoe ze hun plastiek zakken vullen met lijm en dan gaat de zak rond...

stortvloed

deze morgen ben ik wakker geworden door het lawaai van de regen, het water viel met bakken uit de lucht en zie hieronder het resultaat...

Gelukkig is elke situatie, hoe slecht ook, altijd wel goed voor iemand, en deze keer waren het vooral de riksha drivers die in hun handen konden wrijven. Vanmorgen moesten ze niet smeken om klanten, want iedereen wou wel met droge voeten op plaats van bestemming geraken.

Toch maar goed dat dit niet vorige week gebeurd was, toen al dat rottend afval langs de kant van de weg lag...

Nu is het ondertussen middag en het water is net zo snel verdwenen als het gekomen is. It is again business as usual in KTM.

zelfs mijn favouriete chiyaa shop stond onder water...